SİNOPTA DOĞDUM, TRABZONLU OLDUM

BEN BU AŞK İLE, DELİ DİVANE OLDUM

Trabzonspor sanıldığı gibi sadece bir futbol takımı değildir. Trabzonspor bir devrimin, bir isyanın kod adı, ezilen Anadolu insanının başkaldırısı, zalim İstanbul saltanatını yıkan bir efsanenin adıdır.

Trabzonspor demek, tıkır tıkır işleyen bir çarka, kendi ekseni etrafında dönen bir tekere çomak sokmak, haksızlık adaletsizlik üzerine kurulu bir düzeni yıkmak, üç İstanbul nakaratlarının söylendiği ezberleri bozmak, alışılmışlığa meydan okumak demektir. Kısacası futbolun diliyle, zalimin zulmü varsa mazlumun Trabzonspor’u var demektir.

Trabzonsporlu olmak ise, herkes gibi kolayı ve kolaycılığı değil tam aksine zoru, güçlünün aksine mazlumu seçmektir.  Trabzonsporlu olmak bir yaşam tarzıdır. Kargadan başka kuş, Bordo Maviden başka renk tanımamaktır. Trabzonsporlu olmak demek, değil 25 yıl 125 yıl şampiyon olamayacağını bilse bile bu sevdadan, bu direnişten, bu başkaldırıdan vazgeçmemek demektir. Kısacası Trabzonsporlu olmak demek, çilekeş bir hayat tarzını peşinen kabul etmek demektir. Trabzonspor ve Trabzonsporluluk işte böyle bir şeydir. İzah edilmesi çok zordur, çünkü bu izah diğerlerinin anlayabilme yeteneklerine bağlıdır, aksi halde herkes Trabzonsporlu olurdu ki bu da insan doğasına aykırıdır.

Yukarıda yazılanlar, neden Trabzonspor ve neden Trabzonsporlu olunur sorusuna verilen sadece birkaç cevaptır. Trabzonspor ve Trabzonsporluluk üzerine o kadar çok şey yazılabilir ki… Ama yaşamak yazmaktan daha gerçekçidir.

İşte bir örnek!!!

Adı, Kudret Safa GÜMÜŞ, köyümüzden yetişen pırlanta gibi tertemiz bir delikanlı. Sakarya Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesini bitirmiş Çanakkale Üniversitesinde Yüksek Lisans yapıyor. Tarih 13.12.2010 Pazar. Saat 11.00 sıraları. Telefonum çalıyor, “ Amca ben İstanbul Olimpiyat Stadındayım. Trabzonsporumla beraberim. Hayatımın en güzel gününü yaşıyorum. Muhteşem bir atmosfer, 60.000 seyirciden birisi de benim”  oğlum ne işin var orda, sen öğrencisin, senin paran pulun….. diyecek oluyorum “ amca ne parası ne pulu ben canımı vermeye geldim”

İşte sözün bittiği yer. İşte bu bir sevda ama başka bir sevda, ne ana ne baba ne sevgili…Yok bunun karşılığı. Trabzonspor’lu olmak işte böyle bir şey. Çanakkale’den İstanbul Olimpiyat Stadına Büyükşehir Belediyespor –Trabzonspor maçına gidiyor. Boynunda Trabzonspor kaş kolu, elinde koskoca bir pankart. “ SİNOP’TA DOĞDUM, TRABZONLU OLDUM, BEN BU AŞK İLE, DELİ DİVANE OLDUM. SİNOP AYANCIK’A SELAMLAR. BİZE HER YER TRABZON” Belkide cebindeki son parasını bu yolda harcıyor. Eğitimini aksatmıyor, onun en güzelini yapmaya çalışıyor ama bunun yanında sevdasından da vazgeçmiyor. Çok sevdiği takımının şampiyonluğunu da hiç görmemiş. Trabzonspor’un son şampiyon olduğunda daha dünya ya bile gelmemiş. Herkes gibi kolay olanını seçmiyor, ne Fenerbahçe, ne Galatasaray ne de Beşiktaş. O zor olanını, çilekeş olanını, Anadolu devriminin baş komutanı Trabzsonspor’u seçiyor. Yıllarca şampiyon olacağı günü beklemiş ama bir gün dahi yeter artık dememiş. Tüm Trabzonspor taraftarı gibi o da bıkmadan usanmadan o mutlu sona ulaşacağı günü bekliyor. Bu yıl olacak diyor, bu yıl mutlaka ama mutlaka olacak, Trabzonspor’um şampiyon olacak diyor.  

Bize de İnşallah demek kalıyor. İnşallah Safa, bu sene İNŞALLAH.